Zwervend door de stad worden we door een dame aangesproken die Engels spreekt, het is de eerste die we tegen komen, niemand spreekt hier een woord over de grens. Ze wil alles van ons weten en geeft ons tips voor de reis en ze zegt dat we de Mount Fuji, ons plan voor morgen, beslist moeten zien. We krijgen van haar een Japanse doek en zoete cake aangeboden, als dank geven we onze foto cadeau, Japanners zijn dol op het geven en krijgen van cadeaus hebben we gelezen, maar dat het ons zo snel ten deel zou vallen verrast ons. Aan de ene kant dus de gepaste afstand, aan de andere kant de nieuwgierigheid die overwint. Het lichte knikje went snel, je gaat dit vanzelf doen omdat aanraken ongepast is en handen geven dus ook niet zo gewoon is, laat staan 3 x zoenen, waarin we in Nederland behoorlijk in zijn doorgeslagen.